WYGLĄD- ciąg dalszy

Moim pierwszym błędem było to, że chciałam schudnąć tu i teraz. Efekty najlepiej jakby były po 3 dniach ćwiczeń, a jak wiadomo to tak nie działa.  

Zaczęłam od szukania na YouTubie kanałów z Zumbą, czy też jakimiś Dance Fitness. Chciałam znaleźć coś co lubię, a przynajmniej kiedyś mi się podobało. Tak przez parę miesięcy ćwiczyłam, ale nie widziałam efektów, oczywiście byłam zdenerwowana. 
Był czas, że biegałam z mamą przynajmniej raz w tygodniu. To też nie wyszło. Stwierdziłam, że skoro każdy tak chwali Skalpel Chodakowskiej to też spróbuję. Niestety moje nastawienie do niego było negatywne, z góry założyłam, że mi się znudzi robienie ciągle tego samego. Podczas treningu oglądałam serial, więc nie skupiałam się na tyle ile powinnam na poprawności wykonywanych ćwiczeń. Z czasem, zaczęło to być dla mnie coraz łatwiejsze. Jednak przestałam, nie jestem sobie w stanie teraz przypomnieć powodu, ale stało się.

MOTYWACJA
To też był problem. Łatwo mi było zrezygnować. Było tak, że starałam się i widziałam minimalną poprawę, nagle słyszałam od osób z mojej rodziny, że przytyłam i powinnam się wziąć za siebie. Najzwyczajniej w świecie bolały mnie te słowa, bo ja wiedziałam o tym, nikt nie musiał mi przypominać. Domyślam się, że większość nie chciała źle, ale ja mam lustro w domu, przecież widzę jak wyglądam. Miałam wrażenie, że nikt tego nie rozumiał. Gdy coś mi wychodziło, nabierałam motywacji, lecz po takich słowach jak wyżej nagle ona diametralnie spadała. Podczas spadku załamywałam się, przestawałam ćwiczyć, a co najgorsze zajadałam stres. Nie widziałam sensu w czymkolwiek, skoro i tak nikt nie widzi tego, że się staram, że próbuję. 

Nadszedł moment (koniec 2018 roku), w którym zrozumiałam, że mimo wszystko chcę to zrobić dla siebie. Powiedziałam chłopakowi, że naprawdę chcę schudnąć. W domyśle oczekiwałam wsparcia, dostałam je i do tej pory jestem ogromnie za to wdzięczna. 
Zaczęłam od drobnych zmian w jedzeniu.
Byłam świadoma, że nie mogę zrezygnować ze słodyczy od razu i całkowicie, więc je ograniczałam stopniowo. Wzięłam się za jedzenie, które brałam na uczelnię, zamiast słodkich bułek robiłam sobie w domu bułki (sałata, szynka, ser, ogórek), słodycze starałam się zastąpić owocami. Chciałam znaleźć coś co będzie mi smakować i nie będzie słodką bułką ze sklepu.
Później zmieniłam to, co jadłam na śniadanie. Przestałam jeść płatki z mlekiem ( raz na parę miesięcy zjem, jak mnie najdzie ochota), odrzuciłam produkty po których źle się czuje, skupiłam się na tym co mogę, a zwracałam uwagę na to, co raczej mi nie służy. 
Prawie codziennie rano piję sok z połówki cytryny, sam czy z wodą. 
Ograniczyłam fast foody, pracuje na weekendy przy takim jedzeniu, wiec było to dla mnie wyzwanie. Jestem leniuchem, nie chciało mi się nigdy robić śniadania do pracy, jadłam coś, co sama sprzedawałam. Teraz już nie popełniam tego błędu.
Herbata bez cukru. 
Soki, gazowane napoje odstawiłam. Zostałam przy wodzie i herbacie. Raz na jakiś czas wypiję jedną szklankę soku. Nie chcę żeby to był przymus, jakiś zakaz, bo wtedy wiem, że szybko bym do nich wróciła.

W tym czasie oczywiście ćwiczyłam, cokolwiek, ale przynajmniej 2 razy w tygodniu. Chciałam nabrać systematyczności, postanowiłam, że jakakolwiek aktywność musi się znaleźć.

Komentarze