WYGLĄD
Tematem paru moich pierwszych postów będzie wygląd, mój wygląd, moja historia, zmagania, uczucia. Podzielę to na trzy części, w przeciwnym wypadku byłby to długi wpis. Sama nie lubię takich czytać, więc raczej nie chcę też takich tworzyć.
Odkąd przytyłam, mam ogromny problem z tym jak wyglądam, dokładnie z moją wagą i próbuje go zniwelować.
Nie jestem osobą bardzo puszystą i nigdy taką nie byłam, po prostu przytyłam, ale BMI zawsze miałam w normie. Pojawił mi się brzuch, boczki, a uda się złączyły. Gdy doszłam do tego momentu załamałam się, bo nie miałam nigdy z tym problemu i nie chciałam go mieć.
Zacznę od początku. Jako mała dziewczynka byłam chuda, bardzo chuda. Jadłam mnóstwo, w tym pochłaniałam ogromną ilość słodyczy, mam do nich słabość. W liceum zaczęłam tyć.
Ostatnio opowiedziałam mojej koleżance o tym jak przytyłam, mimo, że za dużo nie zmieniłam w swoim trybie życica, na co ona mi odpowiedziała: "No i jak Ci się podoba dorosłość?". Miała rację, bo ciało się zmienia i nasz tryb życia mimo wszystko też, wiele spacerów zastąpiła jazda samochodem, nawet się tego zbytnio nie zauważa.
Nie zmieniłam diety, a moja aktywność fizyczna zmniejszyła się, a ja tego nie zauważyłam. Twardo stałam przy swoim, że ja nic nie zmieniłam, a przytyłam. Według mojej mamy przytyłam w dwa miesiące, na wakacjach. Ja nie wiem jak, kiedy, gdzie, po prostu się stało, a mój problem z samą sobą stawał się coraz większy. Zaczęłam się strasznie wstydzić siebie, zastanawiać 5 razy w co się mogę ubrać żeby przypadkiem nie wyglądać na grubszą niż jestem. Nie chciałam zmieniać diety, jak wspomniałam, kocham słodycze i nie wyobrażałam sobie z nich zrezygnować. Uparcie twierdziłam, że jak będę więcej ćwiczyć, to schudnę. Kiedyś byłam chuda, jadłam co chciałam, tylko uprawiałam dużo sportu , teraz też tak będzie. Chciałam żeby było jak kiedyś, bez żadnych zmian.
Zgadnijcie jak to się skończyło.
Nie udało mi się.
Komentarze
Prześlij komentarz